poniedziałek, 21 stycznia 2013

Mag, święty i mistrz

Pośród ludzi podążających duchową ścieżką da się wyróżnić przynajmniej trzy podstawowe charakterystyki, które można określić jako Mag, Święty i Mistrz.
 Zazwyczaj posiadamy cechy każdej z tych archetypowych postaci, często można zauważyć jednak, że któraś z nich dominuje.
Warto się przyjrzeć charakterystykom i samemu zobaczyć, do której pasujemy najbardziej.
Nie zapomnijmy jednak o lekkim przymrużeniu oka ;)

 Mag - jest on zainteresowany własną siłą i mocą, często chce być na świeczniku, lubi dominować, chętnie przyjmuje lub rozpoczyna walkę, pokonuje przeciwnika bez skrupułów. Musi mieć rację. Jeśli jest to w jego interesie ima się nieetycznych zachowań, korzysta z podstępu, kłamstwa, oszustwa. Jego celem jest energia i moc, władza, autorytet, uznanie, wizerunek. Zdobywa je również kosztem innych. Często kreuje się na jakiegoś heroicznego bohatera, lubi utrzymywać wizerunek siebie, który znacznie przewyższa jego faktyczną jakość i wartość m umiejętności i możliwości. Para się wszelkiego rodzaju wiedzą tajemną, która pomoże mu uzyskać zamierzone cele. Nie koniecznie jest zainteresowany transcendentalną stroną świata, wie o niej, jednak koncentruje się na doraźnych interesach. Jest to ścieżka związana z rozwojem i dominacją ego.

Święty - jest przeciwieństwem Maga. Jego uwaga jest całkowicie skupiona na duchowej, transcendentalnej stronie życia. Zrezygnował totalnie z własnego ego, poświęcił się medytacjom, modlitwie i służbie innym. Nie żyje dla siebie, a dla Boga i innych istot potrzebujących pomocy. Z góry wybacza wszystkim swoim ewentualnym prześladowcom, do nikogo nie żywi urazy, nigdy nie podejmuje czynnej walki, nie występuje przeciwko nikomu, żyje w harmonii i jest żywym przykładem wszystkich wzniosłych idei, które głosi. Często żyje w oderwaniu od spraw ziemskich. Do życia w szczęściu i spełnieniu wystarczają mu najprostsze warunki, od których i tak nie jest uzależniony wewnętrznie. Jest przykładem pokory, bezwarunkowej miłości, akceptacji, wybaczenia i pozytywnej strony ludzkiej natury. Jest to ścieżka wyrzeczenia się ego.

Mistrz - w pewien sposób łączy dwie poprzednie charakterystyki, ale zamiast wyrzekać się swojej osobowości, całkowicie nad nią panuje i poprzez medytację i Świadomość nadaje jej boską jakość. Nie stara się być na świeczniku, ale dzięki charyzmie zawsze jest zauważany. Nie uważa się za mędrca, ale cieszy się wielkim uznaniem i autorytetem. Głosi ideę mówiącą o sprowadzaniu raju w codzienne życie i sam jest doskonałym przykładem urzeczywistnienia tej idei. Jest oazą spokoju, miłości, mądrości, ale też i mocy. Jest doskonale zharmonizowany. Choć jego szczęście nie jest zależne od zewnętrznych czynników natury materialnej, często żyje dostatnio. Postawione sobie cele urzeczywistnia zawsze, ale w doskonałej harmonii i dla dobra wszystkich innych istot, nie tylko swojego. Jest naturalnym liderem lub przywódcą, wokół którego skupiają się inni ludzie. Choć potrafi porwać swoją mądrością i charyzmą, zawsze daje totalną wolność ludziom, którzy z nim żyją lub pracują. Często zyskuje sławę, choć o nią nie dba. Jest to ścieżka Świadomości, która postrzegając z poziomu boskiego/kosmicznego czyni swoją ludzką postać i jej osobowość doskonałym narzędziem do przejawienia swojej Natury :)

niedziela, 6 stycznia 2013

Prawda o sobie

Nie jestem niczym. Jestem Wszystkim. Oba stwierdzenia są prawidłowe. Uzpełniają się wzajemnie.

piątek, 28 grudnia 2012

Poczucie ważności po przebudzeniu


Gdy odkrywasz wewnętrzną naturę, doświadczasz jej doskonałości.
To jak spotkanie z doskonałością Wszechświata.
Wykracza to tak totalnie poza to kim jesteśmy jako ludzie, że nasza ludzka osobowość z jej problemami dramatycznie traci na znaczeniu.
Stąd w momencie przebudzenia, ego upada - wyobrażenie o swojej ważności, wielkości musi runąć w obliczu wielkości innego rodzaju, której jesteśmy częścią, a która wykracza nie tylko poza nasza ludzką postać, ale cały świat form i zjawisk.
Zostaje osobowość przebudzonej istoty, jest ona już jednak inna niż przedtem.
Choć transparentna dla Istoty, jedyna w swoim rodzaju, jest jak instrument dla muzyka grającego swoją niepowtarzalną pieśń.
Ale czy pieśń jest ważna?
 ;)

czwartek, 29 listopada 2012

Trochę mądrości













                                                                                                                             .(Kropka)

niedziela, 11 listopada 2012

sobota, 10 listopada 2012

piątek, 17 sierpnia 2012

piątek, 9 marca 2012

Oświecenie i wiedza

Oświecenie i wiedza to dwie różne rzeczy. 
Można być oświeconym i nie posiadać wiedzy.
Można posiadać wielką wiedzę i nie być oświeconym. 
Można też być oświeconym i posiadać wielką wiedzę. 
Jednak z oświeceniem wiąże się mądrość, a ludzie mądrzy zazwyczaj dążą do posiadania wiedzy, stąd zazwyczaj oświeceni są ludźmi wielkiej wiedzy - ale nie zawsze.

środa, 4 stycznia 2012

Gdy wszystko już rozumiesz w duchowości.

Gdy wszystko już rozumiesz, potrafisz świetnie wyjaśnić sobie i innym, czujesz, że możesz wiele kwestii ująć lepiej, niż znani i uznani, to jeszcze się za bardzo nie ciesz, ponieważ jesteś na początku drogi. 
Zrozumienie jest zaledwie początkiem.  
Dużo ważniejsze jest, a nawet kluczowo ważne, na ile kompatybilne z Twoim zrozumieniem są Twoje emocje, uczucia, reakcje, zachowania, postępowanie. To one świadczą o tym, na ile Twoja duchowość jest zrealizowana w codzienności.
Teoria to dopiero początek i nie ma żadnej konkretnej wartości bez zrealizowania jej na wszystkich pozostałych poziomach ludzkiej istoty.
Nie ważne więc jest co rozumiesz – ważne jest jaki jesteś i na ile jesteś w tym spójny.

poniedziałek, 12 grudnia 2011

Tajemne nauki żarówek

Na odległej planecie żyje sobie społeczeństwo żarówek.
Codziennie zajmują się tym, co dla żarówek jest najważniejsze – świeceniem.
Na przestrzeni dziejów kilka z żarówek świeciło jednak w sposób niezwykły, bardzo piękny, jasny, wzbudzający podziw i uznanie pozostałych. Gdy inne żarówki pytały ich jak to robią, odpowiadały, że najważniejsza jest pewna energia, która płynie przez wszystkie żarówki. Opisywały ją jako źródło życia, jeden prąd, który płynie przez wszystkich i powoduje, że serce każdej żarówki robi się gorące, pięknie przy tym świecąc. Mówiły, że jeśli chce się świecić bardziej, wystarczy skupić się na owym wewnętrznym prądzie i pozwolić mu bardziej rozgrzać swoje serce. Podkreślały też, że poprzez tą energię, wszystkie żarówki są w istocie jednością. 
Niektórzy z pytających dobrze zrozumieli te słowa i skupiając się na większym przepływie prądu w swoim sercu świecili piękniejszym światłem. Nauki te zapadły w pamięć społeczeństwa żarówek. Ustanowiono nawet specjalnych strażników tej wiedzy. 
Z biegiem czasu okazało się, że nie wszyscy strażnicy byli zdolni dobrze zrozumieć nauki dawnych mistrzów. By w oczach innych żarówek uchodzić za ekspertów i mędrców, zaczęli dodawać do oryginalnych nauk własne komentarze i  uzupełnienia. Powstała na przykład idea, że jedna z najpiękniej świecących żarówek w historii była rodzonym synem samego prądu i dlatego właśnie tak pięknie świeciła. Zaczęto ją czcić, stawiać świątynie, tworzyć jej obrazy, modlić się do niej. Strażnicy nauczali, że tylko ona może obdarzyć inne żarówki prawdziwym światłem i że jest to jedyna prawdziwa droga. A gdyby komuś przyszło do głowy zwrócić się w kierunku nauk innej znanej z historii żarówki o pięknym świetle, skieruje tym samym na siebie gniew prądu, gdyż światło innych żarówek jest fałszywe a ich źródłem jest ciemność. 
Strażnicy nauk innych słynnych żarówek postępowali podobnie. Wiele szkół nauczało o tak zwanym oświeceniu, którego osiągnięcie jest możliwe tylko wtedy, gdy podąża się za ich wskazówkami, popartymi wielowiekową tradycją i linią przekazu mistrzów i strażników, bo tylko one prowadzą do doświadczenia czystego przepływu prądu. 
Zdarzało się, że zwolennicy różnych nurtów toczyli między sobą okrutne wojny, tłukąc swoje delikatne ciała i powodując wieki ciemności. W skutek błędnych nauk strażników różnych nurtów, zwykłe żarówki bały się świecić w naturalny dla siebie sposób w obawie, czy będzie on zgodny z przepisami świecenia uznanymi w danej tradycji. W rezultacie ich światło było słabe i stłumione. Strażnicy danych nurtów określili bowiem które rodzaje świecenia są dozwolone, a które nie. Niektóre nawet potępiano. 
Wiele żarówek czuło jednak i rozumiało, że tradycje strażników są fałszywe i nie przedstawiają prawdy, że czynią wiele zamieszania. Niektóre z nich w skutek naturalnej reakcji obronnej odrzuciły nawet możliwość istnienia prądu.
Taka sytuacja ma miejsce do dziś. Czego można życzyć żarówkom? By odnalazły pierwotne nauki dawnych mistrzów. Tajemnica tkwi w tym, że są one zawarte w samym prądzie, który niezmiennie, od zawsze płynie przez serca wszystkich żarówek. Wystarczy skupić się na jego przepływie, głęboko, swobodnie i totalnie go odczuwać, a wszystkie nauki pojawią się w umysłach żarówek same, w stosownym czasie i w stosownej ilości. Życzmy więc tego żarówkom.
A czy Ty, choć nie jesteś żarówką, też odczuwasz czasem płynący w sercu prąd? Może mamy coś wspólnego z żarówkami? Kto wie… ;)

poniedziałek, 14 listopada 2011

Cywilizacja

Zwykliśmy mówić o „naszej  cywilizacji”, a siebie określać mianem ludzi cywilizowanych. A czym jest faktycznie cywilizacja? Czy jest to wyłącznie poziom zorganizowania oraz dorobku społeczeństwa?
W słowie „cywilizacja” zdaje się być ukryty również głębszy sens – i jeśli rozumieć cywilizację jako przeciwieństwo militaryzacji, to unaocznia nam, jak wiele mamy jeszcze do zrobienia…

czwartek, 10 listopada 2011

Inteligencja

Inteligencja jest czymś wspaniałym. Intelekt również.
O ile intelekt można ćwiczyć i rozwijać, inteligencja zdaje się być tym, co popycha nas w kierunku rozwoju intelektu. Inteligencja zdaje się być cechą Świadomości.
Intelekt zaś jest funkcją umysłu. Jeśli umysł jest inspirowany najgłębszą inteligencją, staje się piękny i wokół siebie czyni piękno, do czego z lubością wykorzystuje  intelekt.
Jeżeli umysł i jego intelekt są spowite strachem, uprzedzeniami, kompleksami, przestają być piękne i tworzą wokół siebie świat, który odpowiada ich uwarunkowaniom.
Inteligencja jest ważniejsza od intelektu.

wtorek, 6 września 2011

Czym jest bóg i gdzie on jest?

Pytania czym jest bóg albo gdzie jest bóg, przypominają rozważania dwóch ziarenek piasku na pustyni o pustyni.
Czy pustynia jest jakimś szczególnie wielkim i znaczącym ziarenkiem piasku?
Czy pustynia jest gdzieś daleko?
Czy pustynia  jest czymś różnym od ziarenek piasku?
Jaka jest relacja ziarenek piasku do pustyni i odwrotnie?
Czy ziarenka powinny oddawać pustyni cześć i wierzyć w nią?
Czy pustynia oczekuje czegoś od ziarenek piasku?
A może w ogóle nie ma pustyni?
Jak myślisz?

wtorek, 9 sierpnia 2011

Nie służ nikomu ani niczemu


Nie jesteś niczyim niewolnikiem, ani wysłannikiem, ani reprezentantem. Chyba, że sam tak zadecydujesz.
Nie musisz służyć nikomu ani niczemu, ale możesz sprzyjać temu, co uważasz za słuszne i dobre.
Jesteś wolną istotą i sam możesz wybierać jaką drogą podążasz.
A jaką drogą najlepiej podążać? Własną. Twoja droga, to Twój najgłębszy charakter.

czwartek, 4 sierpnia 2011

Żyjesz w obfitości?

Obfitości doświadczamy wtedy, gdy mamy środki i możliwości by żyć tak, jak zawsze w głębi duszy pragnęliśmy.
I przede wszystkim chodzi o to, by nasze życiowe wybory były zgodne z głosem, który płynie z naszego wnętrza, a nie z narzuconymi wzorcami.
Na poziomie materii obfitość nie musi oznaczać bogactwa, ale oznacza brak niedoborów.
Dla każdego człowieka obfitość będzie więc przybierać inną formę, ale każdy określi ją jako dobrostan.
Co jest owym dobrostanem zależy od indywidualnych dążeń, tendencji, predyspozycji, uzdolnień i potrzeb każdego człowieka oraz tego, co odczuwa jako szczęście i spełnienie.
Żyjesz w obfitości?