Religie są dobre, czy złe?

Religie są takie, jak ludzie, którzy je stworzyli i wciąż tworzą.

Religie są tworem ludzkim.

Na przestrzeni dziejów rodziły się (i wciąż rodzą) istoty o głębokiej świadomości i niezwykłej mądrości, wyrastające ponad masy. W różnych kulturach różnie ich nazywano - szamanami, świętymi, mistrzami. Z powodu ich mądrości kochano ich i idealizowano albo nienawidzono i niszczono - a całkiem często i jedno i drugie. Zazwyczaj przekazywali swoją mądrość, dzielili się nią, bo dawało to szansę poprawy życia tak poszczególnych ludzi jak i całych społeczności. Nauki niektórych spisywano, innych przekazywano tylko ustnie, jeszcze innych zapomniano. Mieli swoich zwolenników i przeciwników. Wśród zwolenników trafiali się ludzie różnych charakterów i różnej inteligencji. Nie wszyscy właściwie rozumieli ich nauki. Nie wszyscy chcieli je stosować. Wielu było takich, których jedynym pragnieniem było poprawić swoją pozycję społeczną i wpływy korzystając z dorobku mistrza i jego autorytetu. Oni najchętniej przedstawiali się jako spadkobiercy jego mądrości i podpierali się jego autorytetem, ponieważ brakowało im własnego. A ponieważ brakowało im też mądrości, często nie rozumieli intencji mistrza i prawdziwego znaczenia jego nauk. Dorabiali więc różne teorie i opatrywali pierwotne nauczanie licznymi komentarzami i "wyjaśnieniami". Niektórzy nawet "poprawiali" przekaz mistrza sprowadzając go do własnego poziomu i tym samym degradując. Ci spośród "strażników tradycji" którzy byli zainteresowani wyłącznie własnym interesem, wpływami i władzą, uczynili z nauk doktrynę, opartą nie na własnej praktyce i doświadczeniu a na wierze, a ściślej - wierzeniach (tu należy nadmienić, że wbrew obiegowej opinii religie opierają się właśnie na wierzeniach, nie na wierze). Tak powstały niektóre z religii, będące w istocie złożonym systemem psychomanipulacji, które funkcjonowały sobie i funkcjonują do dziś niezależnie od szkół i tradycji pielęgnujących rzeczywistą, odwieczną naukę mistrzów i świętych. Dlaczego są systemem psychomanipulacji? Służą zazwyczaj uzależnieniu umysłów wyznawców i uczynienia z nich stałego, oddanego i możliwie licznego źródła dochodu, a także narzędzia wpływu i nacisku. Dlaczego wpływu i nacisku? Dla prostych ludzi, omotanych religijną ideologią nie ma większej i w ich mniemaniu szlachetniejszej motywacji do obrony a także szerzenia religii niż działania w imię Boga. W skrajnych przypadkach przybiera to formę "świętej wojny". Najczęściej polega jednak na faworyzowaniu braci w wierze oraz dyskryminowaniu innowierców, niekiedy bardzo subtelnym. Wojna potrafi być bardzo subtelna, ale to wciąż wojna. Pamiętajmy jednak, że religia sama z siebie niczego nie mówi, niczego nie czyni. To ludzie podejmują działania używając religii jako narzędzia do usankcjonowania tychże, do nadania im najwyższej rangi. A ludzie podejmują działania zgodne z ich charakterami, mentalnością i inteligencją... wykracza to więc poza wszelką religię, poza wszelką ideologię, gdyż wszystko co jest obecne w ludzkiej kulturze jest produktem ludzi, nie odwrotnie. A więc obraz świata jaki mamy dzisiaj, każdy jego element, w tym religie, jest żywym odbiciem ludzkich - czyli naszych - charakterów, mentalności i inteligencji. Jaki to obraz i jak o nas świadczy, niech sobie każdy sam odpowie, stosownie do swojego charakteru, mentalności i inteligencji.

Czytaj więcej

Trochę o ignorancji

Najgroźniejszą odmianą ignorancji jest ta ubrana w szaty wiedzy, tradycji, opisana hermetycznym językiem w rozprawach naukowych lub świętych księgach, ciesząca się powszechnym uznaniem, wsparciem autorytetów, mistrzów, zasłaniająca się dyplomami, czy linią przekazu.
Można ją wszakże łatwo rozpoznać, gdyż demaskują ją zawsze te same cechy:
wyniosłość, buta i arogancja.
.

Czytaj więcej

Mag, święty i mistrz

Pośród ludzi podążających duchową ścieżką da się wyróżnić przynajmniej trzy podstawowe charakterystyki, które można określić jako Mag, Święty i Mistrz.
 Zazwyczaj posiadamy cechy każdej z tych archetypowych postaci, często można zauważyć jednak, że któraś z nich dominuje.
Warto się przyjrzeć charakterystykom i samemu zobaczyć, do której pasujemy najbardziej.
Nie zapomnijmy jednak o lekkim przymrużeniu oka ;)

 Mag - jest on zainteresowany własną siłą i mocą, często chce być na świeczniku, lubi dominować, chętnie przyjmuje lub rozpoczyna walkę, pokonuje przeciwnika bez skrupułów. Musi mieć rację. Jeśli jest to w jego interesie ima się nieetycznych zachowań, korzysta z podstępu, kłamstwa, oszustwa. Jego celem jest energia i moc, władza, autorytet, uznanie, wizerunek. Zdobywa je również kosztem innych. Często kreuje się na jakiegoś heroicznego bohatera, lubi utrzymywać wizerunek siebie, który znacznie przewyższa jego faktyczną jakość i wartość m umiejętności i możliwości. Para się wszelkiego rodzaju wiedzą tajemną, która pomoże mu uzyskać zamierzone cele. Nie koniecznie jest zainteresowany transcendentalną stroną świata, wie o niej, jednak koncentruje się na doraźnych interesach. Jest to ścieżka związana z rozwojem i dominacją ego.

Święty - jest przeciwieństwem Maga. Jego uwaga jest całkowicie skupiona na duchowej, transcendentalnej stronie życia. Zrezygnował totalnie z własnego ego, poświęcił się medytacjom, modlitwie i służbie innym. Nie żyje dla siebie, a dla Boga i innych istot potrzebujących pomocy. Z góry wybacza wszystkim swoim ewentualnym prześladowcom, do nikogo nie żywi urazy, nigdy nie podejmuje czynnej walki, nie występuje przeciwko nikomu, żyje w harmonii i jest żywym przykładem wszystkich wzniosłych idei, które głosi. Często żyje w oderwaniu od spraw ziemskich. Do życia w szczęściu i spełnieniu wystarczają mu najprostsze warunki, od których i tak nie jest uzależniony wewnętrznie. Jest przykładem pokory, bezwarunkowej miłości, akceptacji, wybaczenia i pozytywnej strony ludzkiej natury. Jest to ścieżka wyrzeczenia się ego.

Mistrz - w pewien sposób łączy dwie poprzednie charakterystyki, ale zamiast wyrzekać się swojej osobowości, całkowicie nad nią panuje i poprzez medytację i Świadomość nadaje jej boską jakość. Nie stara się być na świeczniku, ale dzięki charyzmie zawsze jest zauważany. Nie uważa się za mędrca, ale cieszy się wielkim uznaniem i autorytetem. Głosi ideę mówiącą o sprowadzaniu raju w codzienne życie i sam jest doskonałym przykładem urzeczywistnienia tej idei. Jest oazą spokoju, miłości, mądrości, ale też i mocy. Jest doskonale zharmonizowany. Choć jego szczęście nie jest zależne od zewnętrznych czynników natury materialnej, często żyje dostatnio. Postawione sobie cele urzeczywistnia zawsze, ale w doskonałej harmonii i dla dobra wszystkich innych istot, nie tylko swojego. Jest naturalnym liderem lub przywódcą, wokół którego skupiają się inni ludzie. Choć potrafi porwać swoją mądrością i charyzmą, zawsze daje totalną wolność ludziom, którzy z nim żyją lub pracują. Często zyskuje sławę, choć o nią nie dba. Jest to ścieżka Świadomości, która postrzegając z poziomu boskiego/kosmicznego czyni swoją ludzką postać i jej osobowość doskonałym narzędziem do przejawienia swojej Natury :)

Czytaj więcej

Błogosławieństwo

Żył kiedyś człowiek zwany Złoty Guru. Był znany z mądrości i wielkiej dobroci. Mawiano, że ma złote serce – stąd jego przydomek.

Ponieważ powszechnie uważany był za świętego, ludzie często prosili go o błogosławieństwo. On jednak niechętnie go udzielał.  Odpowiadał zazwyczaj, że choć  życzy wszystkim wszelkiego powodzenia, nie powinien udzielać  im błogosławieństw.

Któregoś razu mała dziewczynka, zasmucona słowami Guru, ośmieliła się zapytać  – dlaczego?

A on z uśmiechem odpowiedział jej:

- Chcesz wiedzieć? Powiem Ci. Są tylko dwie osoby na świecie, które mogą udzielić Ci prawdziwego błogosławieństwa. Zgadniesz jakie?

- Nie wiem, Mistrzu – odpowiedziała dziewczynka nieśmiało.

- Pierwszą jest Bóg, a drugą jesteś Ty.

- Ja?

- Tak, Ty.  Bo gdy Ty sama obdarujesz się błogosławieństwem, Bóg też Ci go udzieli. Wiesz jednak co to znaczy udzielić sobie błogosławieństwa?

- Powiedz mi, Złoty Guru…

- Gdy posłuchasz głosu swojego sumienia, serca, głębi  Duszy, gdy będziesz głęboko odczuwać w sobie wszystko to,  co w Tobie dobre, szlachetne i kochające - gdy będziesz taka dla siebie i dla innych istot – to jest właśnie błogosławieństwo. Gdy jesteś dobra, szlachetna i kochająca, to te błogosławieństwa spływają też na wszystko wokół Ciebie. Wtedy jesteś w stanie jedności z Boskością. Dlatego właśnie Bóg udziela błogosławieństwa wtedy, gdy i Ty go sobie udzielisz.

Dziewczynka skłoniła się w geście podziękowania i odeszła uradowana nauką, jaką udzielił jej Złoty Guru. Od tego dnia pamiętała, by dbać o utrzymywanie czystego serca, czystych intencji i właściwego, wynikającego z nich działania i przez to trwać w stanie błogosławieństwa. Wiodła wspaniałe, szczęśliwe życie i samą swą obecnością dawała ukojenie innym.

Czytaj więcej